Tentoonstelling KOOL en ik

30 jaar is het geleden dat de steenkoolmijn van Beringen haar deuren sloot. Om dit te herdenken gaan er tal van activiteiten door in september en oktober 2019. Eén daarvan is de tentoonstelling KOOL met poëzie en beeldende kunst rond het mijnverleden in het eeuwfeestgebouw.

 Dat zoveel jaren later het mijngebeuren nog steeds veel mensen bezighoudt, bewezen de talrijke inschrijvingen met beeldend werk en poëzie voor deze tentoonstelling. Iedere kunstenaar, elke dichter geeft het mijngebeuren een eigen plaats. Er zijn kunstenaars die het menselijk verhaal bekijken, terwijl anderen gefascineerd zijn door het prachtige erfgoed dat is achtergebleven. Elke kunstenaar brengt zijn ‘mijn’verhaal op zijn eigen manier: verhalen die verbinden, voeden, troosten misschien. Zij doen ons stilstaan met wat we nu hebben, wat ons maakt, en ze zetten ons aan tot reflectie.

 De tentoonstelling vindt plaats in het eeuwfeestgebouw, een logementshuis dat in 1930 gebouwd werd in opdracht van de steenkoolmijn. Later werden er verschillende diensten gehuisvest, vooral van sociale aard.

 Eenmalig gaat er in dit tot de verbeelding sprekende gebouw een tentoonstelling door met tussendoor poëzie. De kunstenaars zijn: Ahmet Akay, Ida Beerten, Staf Beerten, Monique Beuckelaers, Denis Bleuckx, Linda Blokken, Jos Bollen, Dirk Boulanger, Iris Braunsteffer, An Claeys, Camelia Davidescu, Stefanie De Bakker, Deborah De Haes, Peter Deleu, Claude Dendauw, Patrick De Vlieger, Mariejo Drees, Sonja Engelen, Albertine Eylenbosch, Mimi Festjens, Paul Frison, Marc Gielen, Alex Gybels, Marc Hendrickx, Carlo Henkens, Ivo Henkens, Marijke Henkens, Xavier Huygen, Magda Huygens, IKe, Freddy Kaerts, Gabriëlle Kerkhofs, Gaby Kestens, Ine Lammers, Guido Luckermans, Guido Massoels, Ben Nys, Herwig Nulens, Zjeeke Polleunis, Annie Postelmans, Gust Put, Hans Put, Lambert Reynders, Magda Reykers, Gwen Rotsaert, Gerda Schroeten, Skawager, Maartje Smeyers, Rian Sourbron, Chantal Spiritus, Steve Spruyt, Frow Steeman, Tapiaco, Marjan Terryn, Ani There, Jonathan Vaes, Lut Valkenborgh, Lian Van Brakel, Jean Pierre Van De Leur, Tejo Van den Broeck, Kristine Vandegaer, Jos Vandeneynde, Els van der Leede, An Vanderlinden, Thijs Van der Linden, Winnie Vandeweghe, Tess Van Deynse, Wendy Van Geel, Bart Van Krunkelsven, , Ivah Vanlimbergen, Luc Van Loock, Tuur Vanthoor, Jonny Vekemans, Helena Lambert-Verherstraeten, Walter Vranken, Diana Wynants.

Kristel Dewaele, Paul Frison, Jens Meijen, Ben Nys, Edith Oeyen, Luce Rutten en Koen Snyers zorgen voor de poëzie.

 De opening van de tentoonstelling KOOL vindt plaats op zaterdag 7 september 2019 om 19.30u. Schepen An Moons leidt de tentoonstelling in. Aansluitend kan je genieten van gedichten voorgedragen door Kristel Dewaele, Paul Frison, Jens Meijen, Ben Nys, Edith Oeyen en Koen Snyers, inspirerende beeldende kunst, cellomuziek door Bert Maesen en natuurlijk mag de putcervela en het koolputtersbier niet ontbreken.

De tentoonstelling loopt verder tot en met 29 september en is open op donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag van 14 tot 17 uur.

 Om de tentoonstelling toe te lichten voor jongeren van 6 tot 12 jaar is er het EXPO IN DE SPOTS-concept. Jacqueline Nouwen geeft een rondleiding in de tentoonstelling op maat van de jongeren. Daarna gaan we naar het mijnmuseum waar de kinderen voor even een mijnwerker worden. Ze krijgen een mijnwerkersplunje aan en een helm en volgen hun gids, hun ‘chef’. Hij zet ze aan het werk en met een authentiek treintje worden ze naar de ondergrondsimulatie gebracht.

 TENTOONSTELLING KOOL
8 – 29 september 2019
Eeuwfeestgebouw, Eeuwfeestplein Beringen
Opening: 7 september om 19.30u
Open op donderdag, vrijdag, zaterdag, zondag van 14 tot 17 uur
Toegang: gratis

EXPO IN DE SPOTS: KOOL
22 september 2019
10 tot 13 uur
Eeuwfeestgebouw en mijnmuseum
Voor kinderen van 6 tot 12 jaar
Toegang: 3 euro

Nieuwjaarbrief 2019 - Mathias De Clercq en mijn huis

Ieder oudjaar komen we met vrienden samen om het nieuwe jaar te vieren. Het is ondertussen traditie geworden dat iedereen een nieuwjaarsbrief schrijft en voorleest. Dit was mijn brief voor 2019.

Beste vrienden,

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen maar ik heb dit jaar een fout gemaakt denk ik. Ik heb het nog niet verteld aan mijn bedgenote maar deze fout kan gevolgen hebben voor ons beide en heeft nu zelfs al gevolgen voor stad Gent. Ik vrees dat ik letterlijk geschiedenis geschreven heb. 

Het moet ergens begin 2018 geweest zijn. Onze politieke partijen waren druk bezig met de voorbereidingen van de lokale verkiezingen. Ik was met mijn virtuele truck op weg naar Stockholm om een lading diepvriesgroenten af te leveren, toen de deurbel ging. Ik zette mij even aan de kant en liet mijn richtingaanwijzers pinken ter waarschuwing van mijn onlinespeelkameraadjes. Ik liep naar beneden en deed de deur open. 

“Dag meneer”, zei een jonge man in kostuum, “ik ben Mathias De Clercq” en gaf mij een hand. 

“Euhm, dag Mathias”, zei ik. “Bedankt voor uw bezoek maar u bent hier in Melle, niet in Gent. Dus ik vrees dat ik niet voor u kan stemmen.”

“Jaja, dat weet ik”, zei Mathias, “maar ik ben hier om een andere reden.”
“Weet u”, zei hij “dat mijn bompa bijna dit huis gekocht heeft?” 

“Ons huis? Moghow! Oe geistig, leuk”, zei ik. 

“Ja”, zei Mathias, “maar op het laatste moment is de verkoop niet doorgegaan omdat de buren beslist hadden om samen te leggen en dit het huis voor de neus van mijn bompa weg te kapen.” 

“Oei, dat wist ik niet”, zei ik, “dat moet erg geweest zijn voor uw bompa.” Ondertussen begon ik mij al wat zorgen te maken over mijn lading diepvriesgroenten die daar langs de weg stond te wachten. 

“Erg? Meneer, mijn bompa is dit nooit te boven gekomen! Onze liberale familie heeft het er nog altijd moeilijk mee.” zei Mathias.

“Tjah Mathias”, zei ik, “dat moet niet simpel geweest zijn maar sommige dingen heb je niet in de hand hé.”

“Meneer”, zei Mathias en hij begon een gemeen trekje rond zijn mond te krijgen. “Ik wil dit onrecht, dit ja, historisch onrecht rechtzetten! Dit huis krijgt voor het eerst in 60 jaar een liberale eigenaar!” 

“Euhm, tjah Mathiasken, dat gaat niet zomaar hé”, zei ik, “ik ben nu niet bepaald een liberaal rolmodel.” 

“U begrijpt het niet”, riep Mathias, “verkoop mij uw huis! Hoeveel moet dat hier kosten?” 

“Sorry Matti maar dit gaat niet door, niet alles is met geld te koop”, zei ik. 

Mathias begon rood aan te lopen en met zijn voeten te stampen.
“Ik wil mijn bompa recht aan doen, ik wil uw huis! Ik heb het op zijn sterfbed beloofd!” 
Mathias schrompelde ineen, de tranen stroomden op mijn voetpad en het snot tegen mijn voorgevel. “Ik wil mijn bompa terug!” jammerde hij. 

Ook ik kreeg tranen in de ogen. Aja! Want ondertussen was ik goed op weg om te laat te zijn met mijn levering van diepvriesgroenten. Godverdomme daar gaan mijn extra experiencepoints! Ik moet dat huilend kind hier zien af te schepen…. afschepen, schepen… wacht eens even en ik had een idee dat de toekomst zou veranderen. 

“Zeg Mathias, kom, hier droog uw tranen en veeg het snot van mijn gevel. Ik zal u een voorstel doen. Kijk, ik schrijf een briefke en doe u een belofte”. 

En ik schreef dit briefke: 

“Ik, Peter Deleu, verkoop mijn huis aan Mathias als hij ooit burgemeester van Gent wordt”, 15 janurari 2018

Tjah, ik dacht bij mezelf, hoe groot is de kans?! Mathias leek tevreden en verdween met mijn briefke. Gerustgesteld startte ik mijn truck terug op en deed teken naar mijn vriendjes dat we terug konden vertrekken.  

Beste vrienden, U kent natuurlijk de afloop. Mathias liet dan ook geen ogenblik onbenut om mijn briefke onder de aandacht te brengen. Niet gemerkt? 

Ondertussen heeft Mathias ook de top van de liberale partij ingelicht over mijn briefke. Ik ben uitgenodigd geweest om te getuigen voor de liberale partijtop. Ik zag er Vincent van Quickenborne zitten en dacht dit even onder West-Vlamingen te kunnen regelen en begon in het West-Vlaams. 

“Allé gastn, ge mjent da nie hé, doenekje geweune!”, riep ik uit.  

“Wat zegt hij”, vroeg Gwendolyn aan Vincent. ”Tjah”, zei Vincent? “Euhm, geweune betekent gewoon en doenekjé betekent doe eens of doen”.

“Hmmm, gewoon doen”, zie Gwendolyn, “da klinkt niet slecht. Maar bon, Peter, de bewijzen zijn er. Kijk hier en ze stopte het briefke in mijn handen.”

Vrienden, ontkennen had geen zin.
Gwendolyn ging verder en zei, “Matti hier heeft zijn best gedaan en moest zijn bompa niet gecremeerd zijn dan keerde hij zich gerustgesteld om in zijn graf.“
”Maar goed, Mathias, ge zijt nu burgemeester dus stel ik voor da ge nog even wacht met meneer hier zijn huis te kopen en u eerst op Gent concentreert.”
“Peter, de volgende keer tweemaal nadenken vooraleer je beloften op papier zet. Diepvriesgroenten of niet.”

Zo zie je maar, beste vrienden, hoe een klein briefke geschiedenis kan schrijven. Misschien moet ik eens een briefke voor de socialisten schrijven… 

Tentoonstelling Hermetisch Zwart

Tentoonstelling De Mijlpaal, Heusden-Zolder, Brugstraat 45

18 november - 27 januari 2019
Tussen 24 en 30 december dagelijks geopend. Kerst- en Nieuwjaarsdag gesloten

Vernissage: zondag 18 november om 16u

recto.jpg

Warner Berckmans, Karin Borghouts, Eduardo Chillida, Stijn Cole, Peter De Koninck, Bert De Leeuw, Peter Deleu, Frederik De Wilde, Trees De Mits, Dave Donné, Eugène Dodeigne, Nick Ervinck, Frits Jeuris, Lore Langendries, Bart Lens, Jeroen Maes, Jorge Manilla, Joke Raes, Mireille Robbe, Thomas Ruff, Englebert Van Anderlecht, Ann Van Hoey, Filip Vervaet, Karen Wuytens, e.a.

In de donkerste periode van het jaar is de tentoonstelling Hermetisch Zwart een vertolking van wat zich op de einde van het jaar afspeelt in de natuur. Niet alleen de nachten maar ook de dagen zijn donker, duister, geheimzinnig, kil en onherbergzaam.

Dit ontoegankelijke en beangstigende beklemming laat diverse kunstenaars twijfelen over de betekenis en de zin van ons bestaan. Melancholie en angst worden door hen vertaald naar artefacten in donkere materie. Maar kunstenaars kijken verder dan dat: ze weten ook dat elk einde een nieuw begin betekent. ‘Hermetisch zwart’ verwijst naar de fase van alchemie waarin alles verkoold raakt, al het bestaande – het oude, ontoegankelijke en hermetische – raakt opgelost, en nieuwe mogelijkheden bieden zich aan.

De kunstwerken tonen de weg: er ontstaat door de confrontatie met de donkere zwartheid een nieuw perspectief, diepere lagen en betekenissen. Als toeschouwer word je uitgenodigd om mee in deze zoektocht te stappen.

Een bijzondere selectie van een 20-tal internationale en nationale kunstenaars, een 60 tal werken in totaal, laten de bezoeker stilstaan bij materie en bestaan. Op vraag van De Mijlpaal creëerde heel wat kunstenaars speciaal nieuw werk voor de tentoonstelling, die naast hedendaagse kunst ook diverse designobjecten omvat. Verkoolde juwelen van Jorge Manilla, deepspace foto’s van Thomas Ruff, fragiele objecten van Ann van Hoey en Jeroen Maes, beelden van Nick Ervinck, Filip Vervaet of Joke Raes of intense murale werken van Englebert Van Anderlecht of Eugène Dodeigne. De duisternis inspireerde ook Bart Lens en Frits Jeuris tot nieuwe ruimtelijke objecten of stimuleerde het onderzoek van Frederik De Wilde naar het ‘zwartste zwart’.

Hermetisch Zwart zoekt de magie op in donkere dagen. Een uitnodiging voor een geheimzinnige queeste?

Celibataire Divas en ik

Zeer blij deel te mogen nemen aan deze tentoonstelling. Komt dat zien!

De abdij van Herkenrode buiten de Hasseltse stadsmuren was gedurende eeuwen een ongezien machtscentrum. De Cisterciënzerinnen bezaten omwille van de bedevaart van de bloedende hostie vanaf 1317 een ongekende spirituele en wereldlijke macht.
Het Herkenrode Refugehuis binnen de stadsmuren was een toevluchtsoord voor in woelige tijden.
De tentoonstelling CELIBATAIRE DIVAS staat via een bijzondere selectie van internationale en actuele kunstwerken stil bij de bijzondere leefwereld van deze geëmancipeerde vrouwen.
Stap binnen in een unieke historische locatie, uitzonderlijk toegankelijk en ontdek een beklijvende scenografie. Met A LONG WALKING, een sociaal artistiek project, stapt de Hasseltse bevolking actief mee in deze tentoonstelling.

Nieuwjaarsbrief 2015 - De indexsprong

Ieder oudjaar komen we met vrienden samen om het nieuwe jaar te vieren. Het is ondertussen traditie geworden dat iedereen een nieuwjaarsbrief schrijft en voorleest. Dit was mijn brief voor 2015.

Beste vrienden,

Ik fiets nog steeds. Meer zelfs, ik heb me dit jaar een heuse racefiets gekocht. Tjah, dacht ik, nu ik toch ambtenaar ben, kan ik maar beter gaan fietsen om vier uur. 
Met deze racefiets vlieg ik door Vlaamse wegen met de tong op het stuur, de kont op het zeemvel en een hartslag waar menig Gentse culturele iconen jaloers op zouden zijn. 
Al moet ik zeggen dat de eerste pedaalslagen niet direct een groot succes waren.
Ik weet het nog als de dag van 271 dagen geleden. De fiets is net thuis geleverd en ik kijk hem vol bewondering aan. Enige onrust bekruipt mij als ik kijk naar de klikpedalen.
“Toch even testen die handel”, denk ik. Ik trek mijn gloednieuwe fietsschoenen aan, zet mij op de fiets, klik enkele keren in en uit, verstel de pedalen en probeer het nog een keer. “Fluitje van een cent”, stel ik vast.
Even in de straat rijden dan maar. Klik links, afduwen, klik rechts en trappen. Na 50 meter draai ik de bocht om. Een auto rijdt net een oprit op en staat dwars over de weg. Ik reageer sneller dan Alexander De Croo op het woord “vermogensbelasting” en wijk uit. Net dan, begint de auto de andere richting uit te rijden en verloopt alles in slow motion. Ik zwenk de andere kant op, ga in de remmen en kom ruim op tijd tot stilstand. “Super”, denk ik, … en zie dan mijn klikpedalen. Ik doe nog een hopeloze poging maar val langzaam omver. 100 meter gefietst en ik lig al met mijn klikken en pedalen op het asfalt.
Niets vermoedend parkeert de auto ondertussen rustig verder terwijl ik, met fiets tussen de benen, wild lig te spartelen met mijn vuist in zijn richting en woorden gebruik die zelfs Theo Francken niet op Facebook durft plaatsen. Eén voet zit nog altijd vast en probeer ik los te wrikken. Het bloed stroomt naar mijn hoofd van woede (al kan het ook van schaamte geweest zijn). Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik ook dacht: “Dit is een selfie waard!”.

Ondertussen ziet de chauffeur mij toch liggen, komt erbij staan en herken ik wie het is. “Neen, niet opnieuw”, denk ik bij mezelf (zie nieuwjaarsbrief 2014). Het is Kris Peeters. Kris buigt voorover en vraagt: “Zijde gevallen mijne jongen?”. Het wordt rood voor mijn ogen en zeg “Neen, mijn beste man, zolang er geen sociaal akkoord is kom ik hier uit protest regelmatig liggen met mijn fietsbuis tegen de ballen.”, terwijl ik nog altijd mijn voet probeer los te rukken.
De Vlaamse Clooney blijft mij onbegrijpend aanstaren.
Gefrustreerd roep ik uit: “God waarom heb je mij verlaten!”. En op dat moment komt Bart De Wever aangelopen. Gekleed in een veel te wijde blauwe jogging. “Dit kan niet waar zijn”, zucht ik. ... Selfie!

“Riep er mij iemand?” vraagt hij. “Ach, wie we hier hebben, de fietser! En Kriske is er ook al bij zie ik.”
“Wa vinden jullie van mijne jogging? Niet helemaal mijn maat maar ik heb hem gekregen van Maggie De Block” en begint prompt koket rond te paraderen.
Met open mond staar ik naar zijn gekronkel ...

 en zeg: “Bart jongen, al had je hem gekregen van Elio Di Rupo na een nachtelijke wandeling door het Citadelpark in Gent. Het zal mij worst wezen.”
“Ja ja, dat zij Elio ook” zegt Bart, “en niet veel later hadden we een centrumrechts regeringsakkoord”.
“Alstublieft, Bart! Als je me niet direct helpt steek ik bij jou mijn drinkbus op een plaats waar Maggie en Elio het ofwel zou behagen of het niet eens zou merken!”
“Oei-joei, ge wordt precies wa bleekskes.” zegt Bart en richt zich tot Kris.
“Peeters, haal eens een glas water voor onze fietser hier want straks valt hij in zwijm”.
Bart begint verwoed te frunniken aan mijn schoen en klikpedaal. Ondertussen begint mijn ander been te slapen, mijn schouder lijkt wel uit de kom en mijn hoofd bonkt van de pijn. Half bij mijn zinnen hoor ik roepen: “Bart, Bart! Eindelijk, ik heb u gevonden!”. Ik draai mijn hoofd en zie Gwendolyn Rutten uit haar auto stappen. “Ook dat nog” jammer ik. 

“Bart het is gelukt! Ik heb een eisprong! Ik heb een eisprong! Volgens mij zijn het zelfs meerdere!” zegt Gwendolyn.
“Lyntje” antwoord Bart “wat kraam jij nu allemaal uit. Zie je niet dat ik onze fietser hier aan het redden ben?”
“Maar Bart,” dringt ze aan “ik heb gezorgd voor een eisprong. Dat stond toch in ons regeerakkoord?”
Bart kijkt Gwendolyn aan en zegt: “Moh gij dwaze kalle! Een indexsprong, een indexsprong hebben we onderhandeld! Geen eisprong!”
Gwendolyn schrikt, deinst achteruit en botst tegen Kris die net terug komt met een glas water in zijn hand. Het glas valt in scherven op de straat.
“Moede nu wa weten?” zegt Bart tegen Kris.
“Ons Gwenny hier heeft in plaats van onze economie haar eierstokken zitten stimuleren!”
Ondertussen is Bart er wel in geslaagd mij te bevrijden en sukkel ik recht.
“Vriendjes, het was een blij weerzien maar ik moet er vandoor. Bedankt voor de hulp.” Ik stap op mijn fiets geef twee trappen en rij recht in de scherven van het glas.
“Ik geef het op.” stamel ik en stort neer. Berustend verlies ik het bewustzijn en fluister “Maria, onze lieve vrouw van genade. Ontferm u over mij”.
“Sssssst.” hoor ik zacht “Ssssssst, c’est moi.” zegt ze en Elio bet mijn voorhoofd.