Nieuwjaarbrief 2019 - Mathias De Clercq en mijn huis

Ieder oudjaar komen we met vrienden samen om het nieuwe jaar te vieren. Het is ondertussen traditie geworden dat iedereen een nieuwjaarsbrief schrijft en voorleest. Dit was mijn brief voor 2019.

Beste vrienden,

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen maar ik heb dit jaar een fout gemaakt denk ik. Ik heb het nog niet verteld aan mijn bedgenote maar deze fout kan gevolgen hebben voor ons beide en heeft nu zelfs al gevolgen voor stad Gent. Ik vrees dat ik letterlijk geschiedenis geschreven heb. 

Het moet ergens begin 2018 geweest zijn. Onze politieke partijen waren druk bezig met de voorbereidingen van de lokale verkiezingen. Ik was met mijn virtuele truck op weg naar Stockholm om een lading diepvriesgroenten af te leveren, toen de deurbel ging. Ik zette mij even aan de kant en liet mijn richtingaanwijzers pinken ter waarschuwing van mijn onlinespeelkameraadjes. Ik liep naar beneden en deed de deur open. 

“Dag meneer”, zei een jonge man in kostuum, “ik ben Mathias De Clercq” en gaf mij een hand. 

“Euhm, dag Mathias”, zei ik. “Bedankt voor uw bezoek maar u bent hier in Melle, niet in Gent. Dus ik vrees dat ik niet voor u kan stemmen.”

“Jaja, dat weet ik”, zei Mathias, “maar ik ben hier om een andere reden.”
“Weet u”, zei hij “dat mijn bompa bijna dit huis gekocht heeft?” 

“Ons huis? Moghow! Oe geistig, leuk”, zei ik. 

“Ja”, zei Mathias, “maar op het laatste moment is de verkoop niet doorgegaan omdat de buren beslist hadden om samen te leggen en dit het huis voor de neus van mijn bompa weg te kapen.” 

“Oei, dat wist ik niet”, zei ik, “dat moet erg geweest zijn voor uw bompa.” Ondertussen begon ik mij al wat zorgen te maken over mijn lading diepvriesgroenten die daar langs de weg stond te wachten. 

“Erg? Meneer, mijn bompa is dit nooit te boven gekomen! Onze liberale familie heeft het er nog altijd moeilijk mee.” zei Mathias.

“Tjah Mathias”, zei ik, “dat moet niet simpel geweest zijn maar sommige dingen heb je niet in de hand hé.”

“Meneer”, zei Mathias en hij begon een gemeen trekje rond zijn mond te krijgen. “Ik wil dit onrecht, dit ja, historisch onrecht rechtzetten! Dit huis krijgt voor het eerst in 60 jaar een liberale eigenaar!” 

“Euhm, tjah Mathiasken, dat gaat niet zomaar hé”, zei ik, “ik ben nu niet bepaald een liberaal rolmodel.” 

“U begrijpt het niet”, riep Mathias, “verkoop mij uw huis! Hoeveel moet dat hier kosten?” 

“Sorry Matti maar dit gaat niet door, niet alles is met geld te koop”, zei ik. 

Mathias begon rood aan te lopen en met zijn voeten te stampen.
“Ik wil mijn bompa recht aan doen, ik wil uw huis! Ik heb het op zijn sterfbed beloofd!” 
Mathias schrompelde ineen, de tranen stroomden op mijn voetpad en het snot tegen mijn voorgevel. “Ik wil mijn bompa terug!” jammerde hij. 

Ook ik kreeg tranen in de ogen. Aja! Want ondertussen was ik goed op weg om te laat te zijn met mijn levering van diepvriesgroenten. Godverdomme daar gaan mijn extra experiencepoints! Ik moet dat huilend kind hier zien af te schepen…. afschepen, schepen… wacht eens even en ik had een idee dat de toekomst zou veranderen. 

“Zeg Mathias, kom, hier droog uw tranen en veeg het snot van mijn gevel. Ik zal u een voorstel doen. Kijk, ik schrijf een briefke en doe u een belofte”. 

En ik schreef dit briefke: 

“Ik, Peter Deleu, verkoop mijn huis aan Mathias als hij ooit burgemeester van Gent wordt”, 15 janurari 2018

Tjah, ik dacht bij mezelf, hoe groot is de kans?! Mathias leek tevreden en verdween met mijn briefke. Gerustgesteld startte ik mijn truck terug op en deed teken naar mijn vriendjes dat we terug konden vertrekken.  

Beste vrienden, U kent natuurlijk de afloop. Mathias liet dan ook geen ogenblik onbenut om mijn briefke onder de aandacht te brengen. Niet gemerkt? 

Ondertussen heeft Mathias ook de top van de liberale partij ingelicht over mijn briefke. Ik ben uitgenodigd geweest om te getuigen voor de liberale partijtop. Ik zag er Vincent van Quickenborne zitten en dacht dit even onder West-Vlamingen te kunnen regelen en begon in het West-Vlaams. 

“Allé gastn, ge mjent da nie hé, doenekje geweune!”, riep ik uit.  

“Wat zegt hij”, vroeg Gwendolyn aan Vincent. ”Tjah”, zei Vincent? “Euhm, geweune betekent gewoon en doenekjé betekent doe eens of doen”.

“Hmmm, gewoon doen”, zie Gwendolyn, “da klinkt niet slecht. Maar bon, Peter, de bewijzen zijn er. Kijk hier en ze stopte het briefke in mijn handen.”

Vrienden, ontkennen had geen zin.
Gwendolyn ging verder en zei, “Matti hier heeft zijn best gedaan en moest zijn bompa niet gecremeerd zijn dan keerde hij zich gerustgesteld om in zijn graf.“
”Maar goed, Mathias, ge zijt nu burgemeester dus stel ik voor da ge nog even wacht met meneer hier zijn huis te kopen en u eerst op Gent concentreert.”
“Peter, de volgende keer tweemaal nadenken vooraleer je beloften op papier zet. Diepvriesgroenten of niet.”

Zo zie je maar, beste vrienden, hoe een klein briefke geschiedenis kan schrijven. Misschien moet ik eens een briefke voor de socialisten schrijven…